Bonn, augustus 2009 - Het is rustig in Bonn. Ondanks een druk schema met afspraken, bijwonen van onderhandelingen is het erg rustig in het Maritim Hotel waar de onderhandelingen plaats vinden en niet helemaal te vergelijken met de Bonn sessie in juni. Deze week vinden er geen persconferenties, tentoonstellingen of acties binnen en buiten het hotel plaats. De gedachte hierachter is dat de onderhandelingen zo informeler kunnen verlopen, waardoor mogelijk meer vooruitgang geboekt kan worden. Niet dat het tot nu toe erg helpt.

Ook zijn er veel minder mensen aanwezig. De Friends of the Earth delegatie waar ik van uit maak bestaat dit keer uit slechts 7 mensen, ten opzichte van zo'n 80 mensen in juni waarvan 60 jongeren van Young Friends of the Earth Europe. Maar gelukkig kunnen we met 7 nog redelijk veel onderwerpen volgen. Maar ik moet eerlijk zeggen; ik mis de acties en het rumoer. Ze zorgen ook voor veel positieve energie om niet bij de pakken neer te gaan zitten. Door alleen de onderhandelingen te volgen, dreig ik een beetje moedeloos te worden. Wat voor zin heeft het om reductievoorstellen van individuele landen te bespreken als zo duidelijk is dat het totaal van al die plannen zover onder de getallen liggen die de wetenschap aangeven wat nodig is om een klimaatcrisis te voorkomen. Wat voor zin heeft het om nog eens meer tijd in te ruimen om “het begrip tussen landen te vergroten” over deze individuele plannen die vaak al langer bekend zijn.

Waar ik enthousiast van zou worden is als er gesproken zou worden over hoe we op een eerlijke manier reductiedoelstellingen zouden verdelen tussen landen. De wetenschap geeft aan wat er moet gebeuren. Goede politiek zorgt ervoor dat de vervuiler betaalt op basis van de historische bijdrage aan het klimaatprobleem. Goede politiek zorgt ervoor dat de sterkste schouders de zwaarste lasten dragen. Nog slechts 20 onderhandelingsdagen te gaan voordat de VN klimaattop in Kopenhagen begint. Hoog tijd voor goede politiek!

Bonn, augustus 2009 -  De eerste 2 dagen van een week onderhandelingen in Bonn zijn alweer verstreken. Er zijn veel nieuwtjes waar ik complete blogs over zou kunnen schrijven, maar simpelweg de tijd niet voor kan vinden. Ik kan natuurlijk weer een heel blog wijden aan hoe mager de reductiedoelen zijn van geïndustrialiseerde landen. Zo heeft Nieuw-Zeeland een slap reductiedoel aangekondigd van 10 tot 20 procent reductie van broeikasgassen in 2020 t.o.v 1990 onder een hele hoop voorwaarden. Dat komt niet eens in de buurt van wat wetenschappelijk gezien noodzakelijk is om klimaatverandering te beperken.

Maar laat ik het dit keer over een andere boeg gooien; met wat positiever nieuws. Mexico en Zuid-Korea hebben aangekondigd later dit jaar met concrete plannen te komen om hun uitstoot van broeikasgassen te verminderen. Brazilië heeft aangegeven dat het ook bereid is om reductiedoelstellingen te formuleren, mits de rijke landen meer doen om hun emissies terug te dringen dan wat nu op tafel ligt.

India werkt aan een plan om maar liefst 20 GigaWatt zonne-energie op te wekken in 2020, 12,5 procent van de totale energieproductie. Wereldwijd wordt er nu 14 GigaWatt met behulp van zonne-energie opgewekt. Het plan, dat nog goedgekeurd moet worden, houdt een verplichte installatie van zonne-panelen in op ziekenhuizen, hotels en overheidsgebouwen. Via micro-financiering wordt verlichting op zonne-energie gestimuleerd in dorpjes wat het land goed kan gebruiken, aangezien maar liefst 56 procent van de bevolking nu nog geen toegang heeft tot electriciteit. Daarnaast moet er een feed-in tarief voor huishoudens komen die een overschot aan stroom terugleveren aan het net. Wel is er ondersteuning nodig van geïndustrialiseerde landen om de plannen te realiseren.

Nu hopen dat dit soort nieuws een positieve invloed heeft op de onderhandelingen. Afgelopen 2 dagen heb ik op de onderwerpen die ik volg, reductiedoelstellingen rijke landen en Clean Development Mechanism nog weinig vooruitgang gezien.

Bonn, juni 2009 - De twee weken dat ik in Bonn ben geweest voor de VN-klimaatonderhandelingen zitten er weer op. Het lijkt een eeuwigheid geleden dat ik op de trein hierheen stapte en toch zijn de dagen voorbij gevlogen. Ik wist af en toe niet meer wat voor dag het was. Tot 's nacht doorwerken om persberichten en blogs te schrijven, elke ochtend om 6.30 uur weer op om op tijd bij de dagelijkse vergaderingen van Friends of the Earth International te kunnen zijn (wat niet altijd lukte), kiezen tussen dubbele afspraken en ongelooflijk veel stukken lezen.

De onderhandelingen gaan traag, veel te traag. Op de belangrijkste
onderwerpen zijn geen vorderingen geboekt. Lees voor de resultaten het persbericht van Milieudefensie.

Ik wil mijn blog graag optimistisch eindigen. Op inhoudelijk vlak voel ik me flink gefrustreerd, maar op persoonlijk vlak heb ik twee fantastische weken gehad.

De VN-klimaatonderhandelingen zijn complex met zoveel landen, verschillende belangen en posities. Er wordt een aparte taal gesproken, waarin in elke zin afkortingen en termen worden gebruikt waar een normaal mens nog nooit van heeft gehoord. In Poznan, december vorig jaar, duizelde het me allemaal en vroeg ik me serieus af hoe ik ooit een nuttige bijdrage kon leveren aan de netwerken waartoe Milieudefensie behoort, Friends of the Earth en Climate Action Network.

Maar ik heb mijn plek gevonden dankzij de fantastische mensen die ik heb ontmoet en waarmee ik heb samengewerkt. De campaigners van Friends of the Earth, met al hun ervaring. De jongeren van Young Friends of the Earth Europe, die ons met hun acties zoveel energie hebben gegeven terwijl het inhoudelijk behoorlijk deprimerend was. Payel van International Rivers van de CAN-werkgroep over het CDM, Inge Vianen van ICCO waarmee ik persberichten en een opiniestuk heb geschreven. En het klimaatteam van Milieudefensie, thuis in Amsterdam, natuurlijk. Zonder hun ondersteuning was het niet gelukt. Ik heb heel veel geleerd, gepraat met delegatieleden en ga met heel veel kennis en ideeën voor komende onderhandelingen naar huis.

Over een half uur gaat mijn trein terug naar huis. Bedankt voor het volgen van mijn blog. Wil je op de hoogte blijven van wat ik doe, volg me via twitter.

Bonn, juni 2009 -

Japan
Vandaag maakte Japan haar reductiedoelstellingen bekend: een magere 8 procent in 2020 ten opzichte van 1990, waarvan ze 6 procent moeten behalen voor 2012. Blijft er dus een schamele 2 procent over voor de periode 2012-2020.

Maar eigenlijk wil ik al een paar dagen over een andere 'Bad Guy' schrijven, dus verwijs ik je voor Japan door naar het blog van een Vlaamse collega, Bram Claeys, ook in Bonn.

Canada
Milieuorganisaties in Canada hebben de hand weten te leggen op documenten van het Canadese ministerie van Buitenlandse Zaken. Daarin wordt de onderhandelingsstrategie van de Canadese delegatie beschreven. Canada wil opzettelijk een wig drijven tussen landen van de Europese Unie om zo de reductiedoelstellingen van de geïndustrialiseerde landen af te zwakken. De EU heeft aangegeven haar uitstoot in 2020 met 20 procent te verminderen, maar dat naar 30 procent te verhogen als andere landen vergelijkbare inspanningen doen.

Uit de documenten blijkt dat Canada EU-landen als Italië en enkele Oost-Europese landen flink onder druk zet om deze 30 procent doelstelling van de EU als onrealistisch te laten varen. Over Berlusconi wordt gezegd: “Omdat hij vaak de zorgen deelt van de industrie over de doelstellingen van de EU en Italië moeite heeft met het behalen van haar Kyoto-doelstellingen, zou Berlusconi sympathiek kunnen staan tegenover landen als Canada, die de EU-positie overdreven ambitieus vinden.”

Canada is gelukkig niet altijd succesvol. Hetzelfde document beschrijft de Canadese mislukking om de IPCC range van 25-40 procent reducties in 2020 uit het Bali Action Plan (2007) te weren. Met dank aan de EU: “een extreem actieve speler”. De reden waarom Canada geen enkele referentie naar deze getallen wilde, wordt ook duidelijk: “Ondanks dat deze range niet in zichzelf wettelijk bindend is, zet het een doelstelling neer waaraan alle geïndustrialiseerde landen politiek verantwoordelijk gehouden zullen worden door de G8, EU, G77/China, milieu- en ontwikkelingsorganisaties.”

Het lijkt me geheel terecht om Canada politiek verantwoordelijk te houden voor het ondermijnen van een eerlijk en effectief klimaatakkoord.

Linda IJmker

Landen die nog geen doelstellingen op tafel hebben gelegd (Rusland en Nieuw-Zeeland) of die het Kyoto-protocol niet hebben ondertekend (de VS) zijn simpelweg niet meegeteld. Hoe mooi het UNFCCC-secretariaat het ook wil maken, we komen niet verder dan 17 to 26 procent reductie in 2020. Vér onder wat volgens wetenschappers nodig is om onder de 2-graden-doelstelling te blijven (als de aarde meer dan 2 graden Celsius opwarmt, lopen we hele grote risico's). Micronesië kwam met een alternatieve berekening die uitgaat van waar we nu staan met de onderhandelingen en dat is niet best. Dan kom je niet verder dan 5 tot 10 procent reductie in 8 jaar tijd (tot 2020).

Het is maar goed dat de 'wereldleiders' afgelopen weekend moesten nablijven voor extra huiswerk van Young Friends of the Earth Europe.
Wat strafregels kan geen kwaad...
Ik verminder de CO2-uitstoot met ten minste 40 procent in 2020.
Ik verminder de CO2-uitstoot met ten minste 40 procent in 2020.
Ik verminder de CO2-uitstoot met ten minste 40 procent in 2020.
Ik verminder......

Wil je ook betrokken worden bij dit soort acties in Nederland of daarbuiten, of je nu jong bent of oud. Geef je op voor de achterbandag 27 juni van Milieudefensie en JMA.

Linda IJmker

Minder positief is, dat de reductie- doelen van die wet ver onder het niveau liggen van wat nodig is om de opwarming van de aarde te beperken tot onder de 2 graden Celcius. De Amerikaanse Klimaatwet gaat uit van 7 procent reductie in 2020 t.o.v. 1990, in plaats van de noodzakelijke 40 procent. Ook geeft de wet heel veel mogelijkheden tot het afkopen van reductie-verplichtingen in het buitenland. Als al deze offsets worden gebruikt, betekent het dat de VS tot 2026 helemaal niets in eigen land hoeft te doen! Ook hebben de VS nog nauwelijks voorstellen gedaan voor financiering van klimaatmaatregelen in ontwikkelingslanden.

Genoeg relevante info om een blog te wijden aan de bijeenkomst met de VS-delegatie. Helaas werd meteen aan het begin expliciet gezegd, dat wat hier werd besproken niet bestemd is voor media en dus niet gepubliceerd mag worden. Daar gaat m'n blog. Om toch een tipje van de sluier op te lichten: het klimaat is nog niet gered ook al is de houding van de VS veranderd. Het is dus niet zo, dat als iedereen maar luistert naar de VS het allemaal wel goed komt.

Foto: Jongeren van Friends of the Earth bedenken kritische vragen voor de VS delegatie.

Linda IJmker

Ik volg hier de inzet van de EU op de voet. En ook al legt de EU qua reductiedoelstellingen van de rijke landen nog het meest op tafel, het is verre van genoeg. Willen we de opwarming van de aarde beperken dan moeten we kiezen voor partijen in het Europees parlement die klimaatverandering serieus nemen. Met een sterker Europees Parlement had het Europese energie- en klimaatpakket er een stuk beter uit gezien.

Het Europees parlement speelt een belangrijke rol bij het afdwingen van energiezuinigere apparaten, auto´s die minder CO2 uitstoten, het aanleggen van een Europees elektriciteitsnetwerk geschikt voor hernieuwbare energie, een goed werkend emissiehandelssysteem, en het minder afkopen van CO2-reducties met dubieuze projecten in ontwikkelingslanden. Nederland kan dit soort zaken niet alleen regelen.

Of je nu eurosceptisch bent of fan, beslissingen over sociale voorzieningen, onderwijs en zorg in Nederland wilt houden of niet, Turkije misschien ooit of nooit mag toetreden. We hebben gelukkig de keus om te stemmen op partijen die het klimaat serieus nemen en die tegelijkertijd kansen zien om werkgelegenheid te creëren door in te zetten op energiebesparing en duurzame energie. Maar dan moet je wel gaan stemmen!

Nederland Kies voor Klimaat! En ben je er nog niet helemaal uit welke partij bij jou past, 'doe' dan nog even snel deze stemwijzer.

Volg mij in Bonn via http://twitter.com/superrlinda.

Linda IJmker

Tijdens de openingssessie van de werkgroep die praat over het Kyoto-protocol werd opnieuw duidelijk hoe groot het gat is tussen wat de geïndustrialiseerde landen willen reduceren en wat volgens de wetenschappers nodig is: ten minste 40 procent reductie in 2020 (t.o.v. 1990). Maar geen enkel geïndustrialiseerd land wil er aan. De cartoon hieronder geeft goed aan hoe het er nu voor staat.

                 

Deze twee weken moeten er flinke stappen gezet worden om een eerlijk en rechtvaardig klimaatverdrag te kunnen sluiten, eind dit jaar in Kopenhagen. Hoewel het er niet goed uitziet, blijf ik hopen dat het lukt. We weten wat we moeten doen, we hebben het geld om het doen en de gevolgen van het niet doen, zijn simpelweg te groot.

Meer nieuwtjes uit Bonn? Volg me op:
http://twitter.com/superrlinda

Linda IJmker

In juni (1 t/m 12 juni) ga ik twee weken lang de Internationale Klimaatonderhandelingen in Bonn volgen.
De afgevaardigden uit alle landen onderhandelen tijdens deze tussentop over reductiedoelstellingen, financiering, technologieoverdracht en adaptatie.

Ik houd je via dit blog en twitter op de hoogte van de ontwikkelingen!

Linda IJmker is inhoudelijk medewerker Klimaat & Energie