Joukje Kolff

Bonn, augustus 2009 - Het is rustig in Bonn. Ondanks een druk schema met afspraken, bijwonen van onderhandelingen is het erg rustig in het Maritim Hotel waar de onderhandelingen plaats vinden en niet helemaal te vergelijken met de Bonn sessie in juni. Deze week vinden er geen persconferenties, tentoonstellingen of acties binnen en buiten het hotel plaats. De gedachte hierachter is dat de onderhandelingen zo informeler kunnen verlopen, waardoor mogelijk meer vooruitgang geboekt kan worden. Niet dat het tot nu toe erg helpt.

Ook zijn er veel minder mensen aanwezig. De Friends of the Earth delegatie waar ik van uit maak bestaat dit keer uit slechts 7 mensen, ten opzichte van zo'n 80 mensen in juni waarvan 60 jongeren van Young Friends of the Earth Europe. Maar gelukkig kunnen we met 7 nog redelijk veel onderwerpen volgen. Maar ik moet eerlijk zeggen; ik mis de acties en het rumoer. Ze zorgen ook voor veel positieve energie om niet bij de pakken neer te gaan zitten. Door alleen de onderhandelingen te volgen, dreig ik een beetje moedeloos te worden. Wat voor zin heeft het om reductievoorstellen van individuele landen te bespreken als zo duidelijk is dat het totaal van al die plannen zover onder de getallen liggen die de wetenschap aangeven wat nodig is om een klimaatcrisis te voorkomen. Wat voor zin heeft het om nog eens meer tijd in te ruimen om “het begrip tussen landen te vergroten” over deze individuele plannen die vaak al langer bekend zijn.

Waar ik enthousiast van zou worden is als er gesproken zou worden over hoe we op een eerlijke manier reductiedoelstellingen zouden verdelen tussen landen. De wetenschap geeft aan wat er moet gebeuren. Goede politiek zorgt ervoor dat de vervuiler betaalt op basis van de historische bijdrage aan het klimaatprobleem. Goede politiek zorgt ervoor dat de sterkste schouders de zwaarste lasten dragen. Nog slechts 20 onderhandelingsdagen te gaan voordat de VN klimaattop in Kopenhagen begint. Hoog tijd voor goede politiek!

Bonn, augustus 2009 -  De eerste 2 dagen van een week onderhandelingen in Bonn zijn alweer verstreken. Er zijn veel nieuwtjes waar ik complete blogs over zou kunnen schrijven, maar simpelweg de tijd niet voor kan vinden. Ik kan natuurlijk weer een heel blog wijden aan hoe mager de reductiedoelen zijn van geïndustrialiseerde landen. Zo heeft Nieuw-Zeeland een slap reductiedoel aangekondigd van 10 tot 20 procent reductie van broeikasgassen in 2020 t.o.v 1990 onder een hele hoop voorwaarden. Dat komt niet eens in de buurt van wat wetenschappelijk gezien noodzakelijk is om klimaatverandering te beperken.

Maar laat ik het dit keer over een andere boeg gooien; met wat positiever nieuws. Mexico en Zuid-Korea hebben aangekondigd later dit jaar met concrete plannen te komen om hun uitstoot van broeikasgassen te verminderen. Brazilië heeft aangegeven dat het ook bereid is om reductiedoelstellingen te formuleren, mits de rijke landen meer doen om hun emissies terug te dringen dan wat nu op tafel ligt.

India werkt aan een plan om maar liefst 20 GigaWatt zonne-energie op te wekken in 2020, 12,5 procent van de totale energieproductie. Wereldwijd wordt er nu 14 GigaWatt met behulp van zonne-energie opgewekt. Het plan, dat nog goedgekeurd moet worden, houdt een verplichte installatie van zonne-panelen in op ziekenhuizen, hotels en overheidsgebouwen. Via micro-financiering wordt verlichting op zonne-energie gestimuleerd in dorpjes wat het land goed kan gebruiken, aangezien maar liefst 56 procent van de bevolking nu nog geen toegang heeft tot electriciteit. Daarnaast moet er een feed-in tarief voor huishoudens komen die een overschot aan stroom terugleveren aan het net. Wel is er ondersteuning nodig van geïndustrialiseerde landen om de plannen te realiseren.

Nu hopen dat dit soort nieuws een positieve invloed heeft op de onderhandelingen. Afgelopen 2 dagen heb ik op de onderwerpen die ik volg, reductiedoelstellingen rijke landen en Clean Development Mechanism nog weinig vooruitgang gezien.