Klimaat blog

Na de val van het kabinet Balkende 4, kan nu de discussie losbarsten welke onderwerpen controversieel zijn en dus niet opgepakt kunnen worden door de overgebleven CDA en Christen Unie ministers. Tot mijn grote verbazing wordt hier naast JSF, AOW leeftijd en de crisis- en herstelwet ook het aanvullend klimaatbeleid genoemd.

Ondanks de discussie over het IPCC rapport blijft de hoofdconclusie overeind; de aarde warmt op en de mens draagt daar aan bij. Onze uitstoot van broeikasgassen moet omlaag en snel! Geen controverse over mogelijk. Het IPCC stelt dat rijke landen, zoals Nederland, hun uitstoot met 25-40 procent in 2020 moeten terugdringen. Het Nederlandse reductiedoel ligt binnen die range. Controverse? Waar?

Al een paar jaar wordt gezegd, dat met het huidige pakket aan maatregelen Nederland niet haar klimaatdoelstellingen in 2020 kan halen. Controversieel zou zijn als je vervolgens geen aanvullend klimaatbeleid initieert.

De Chinese overheid is erin geslaagd om eigenhandig het automerk Hummer de nek om te draaien. Hummer, de energieverslindende monsterbak, wordt ontmanteld. De overname van General Motors door een Chinees bedrijf is niet goedgekeurd, omdat het indruist tegen de plannen van China om de luchtvervuiling aan te pakken. Als je de Olympische Zomerspelen nog kan herinneren, weet je dat dat hard nodig is. Zo niet: zie jij het olympisch stadion?

Op een goedkope Chinese massa-geproduceerde Hummer zit ook de rest van de wereld niet te wachten.

Smeltende gletsjers

Vorige week las ik een klein berichtje in de krant “Gletjers Himalaya smelten minder hard” en ik slaakte een zucht van opluchting. Na alle slecht nieuwsberichten is het ook fijn om te horen dat iets een keer minder erg is dan gedacht. Dat wil niet zeggen dat er niets aan de hand is. Met name roet draagt bij aan het smelten van gletjers door de verbranding van fossiele brandstoffen en biomassa.

Het is kwalijk dat er ondeugdelijke cijfers opduiken in het IPCC-rapport, zoals de conclusie dat de gletsjers in de Himalaya al in 2035 zouden zijn verdwenen. Maar het is slechts één fout in drieduizend pagina's! De werkwijze van IPCC staat er om bekend dat wetenschappers elkaars werk bekritiseren waardoor dit soort fouten voorkomen kunnen worden.  Het IPCC-rapport wordt zo grondig gechecket en gedubbelchecket dat het zeven jaar duurt voor we een nieuwe editie kunnen verwachten. Dat duurt eigenlijk al te lang.

Een organisatie die geen fouten maakt bestaat niet. Het IPCC moet in ieder geval zorgen voor een goede rectificatie zodat deze foute informatie niet verder verspreid. Wetenschap moet onafhankelijk, met open vizier en een kritische houding bedreven worden. Politieke inmenging in rapportages en benoeming c.q. ontslag van IPCC-leden horen hier niet in thuis.

Meer lezen:
Engelstalig
Nederlandstalig

Diep in de nacht ging ik naar bed met de wetenschap dat er een boterzacht klimaatakkoord lag. Ik werd wakker met de mededeling dat er toch geen akkoord is. Een klein aantal landen, waaronder de bedreigde eilandenstaat Tuvalu, weigerde om het akkoord dat na topoverleg tussen China en de Verenigde Staten tot stand was gekomen te ondertekenen.

De hele nacht en ochtend is doorvergaderd hoe uit deze impasse te komen.
Niemand wist wat te doen. De Deense premier die de onderhandelingen vanaf
afgelopen donderdag leidde, gooide op den duur vertwijfeld zijn armen in de
lucht en verzuchte iets in de trant van: 'Ik weet niet meer wat de
procedures hier zijn, can some one help me?'

In de loop van de ochtend werd de verlossende truc gevonden: de gezamenlijke landen verenigd in de Algemene Vergadering van de Klimaattop nemen kennis van het feit dat er een Kopenhagen verklaring is uitgekomen, die is ondertekend door een X aantal landen, waaronder alle groten te weten China, de VS, de EU, India en
Brazilië…….

Gisteravond zat ik nog vol adrenaline, om op tijd de media te informeren over de laatste ontwikkelingen. Toen ik vanochtend het (voorlopig) laatste  berichtje over de ontwikkelingen uit deed brak er iets…… Toen realiseerde ik pas in volle omvang dat van het hoopvolle ‘momentum’ Kopenhagen op deze ochtend geen sprankje hoop overeind is gebleven. 

Het verwarrende is: ik ben niet eens boos op Obama, terwijl de Verenigde Staten een van de hoofdveroorzakers zijn dat er geen eerlijk en wettelijk bindend verdrag uit is gekomen. Ik geef toe, zoals velen ben ik een grote fan van Obama. En zijn eerste  toespraak op de klimaattop zaterdagmiddag stelde heel erg teleur. Het was  passieloos en hij wees op de verplichtingen van anderen, terwijl de hij zelf niet met nieuwe beloftes kwam. 

Maar op het eind van de avond was er weer die Obama die ik graag zie: oprecht en bereid om de hand in eigen boezem te steken. Hij gaf grif toe dat ook hij vindt dat dit akkoord ontoereikend is: het is niet wettelijke bindend en dat moet het wel worden, en als de wetenschap stelt dat de huidige reductiepercentages onvoldoende zijn dan moeten we meer bieden. En hij erkende ook dat China terecht stelt dat het minder verplichtingen op zich hoeft te nemen omdat in China nog vele miljoenen mensen leven in armoede en omdat de gemiddelde Amerikaan vele malen meer broeikasgassen uitstoot dan een gemiddelde Chinees. Geen greenwashing door Obama dus. 

Ondanks de volstrekt onvoldoende inzet van de Verenigde Staten was het toch Obama die mij hoop geeft dat er komend jaar in Mexico wél een eerlijk en effectief klimaatbeleid zal komen. Maar dan moet hij volgend jaar toch écht met een beter bod komen dan een doel van van 3 procent minder uitstoot in 2020 ten opzichte van 1990....

Willem Verhaak is coördinator Klimaat en Energie bij Milieudefensie

Maatschappelijke organisaties, die op een enkele waarnemer na uitgebannen zijn van het Kopenhaagse Bella Center waar de -nu dus niet meer zo transparante- klimaattop plaatsvindt, hebben zich verspreid over de stad. In hotels, internetcafés, op de alternatieve locatie die de VN ter beschikking hebben gesteld, of, zoals wij van Milieudefensie, op het Klimaforum, waar de 'alternatieve klimaattop' plaatsvindt. 

Maar waar wij als waarnemers ook zitten, over doen we vandaag hetzelfde: wachten en hopen.

En zoeken naar nieuws: is er al een nieuwe concepttekst (ja, en deze is nog erger dan de vorige!) Wat heeft Obama gezegd in zijn speech (wer-ke-lijk he-le-maal niks!)? Wat zeggen de media (dat er weinig reden is voor hoop....)

Iedereen wordt ondertussen moeier en moeier. In de hal naast ons als 'nerve center' ingerichte kamertje ligt een man op een bankje te slapen, op de tafels stapelen  lege koffiebekers zich op, en steeds meer  mensen zitten geeuwend achter hun laptop na ruim 9 uur van wachten, analyseren en reageren. 

De opgewekte hare krishna' s die rond 6 uur door de gangen huppelen met hun blije liedjes, lijken de enigen die nog echt energie hebben. Het is te hopen dat de wereldleiders, die op dit moment over onze toekomst proberen te beslissen, fitter zijn dan wij en er tegen verwachhting in toch nog goed uitkomen. Maar, op dit moment hoop ik stiekum vooral dat ze er snel een eind aan breien...ook omdat we om negen uur een borrel hebben in ons hotel, en dat is op dit moment het enige echt hoopgevende vooruitzicht van de dag...

Marlijn Dingshoff

Foto (c) Michiel Wijnbergh

Donderdag 17 december 17:00

Gister werd ons de toegang ontzegd tot het conferentie- centrum. Het excuus was, dat er al teveel mensen binnen waren. Toch vreemd, als we wel de vereiste toegangspassen hebben, die beperkt zijn uitgedeeld om drukte te voorkomen.

Maar goed, we laten ons niet kisten! Vandaag mochten er slechts twee mensen het conferentiecentrum binnen van Friends of the Earth (het netwerk waarbij Milieudefensie is aangesloten). Dit klinkt weinig, maar daarnaast zijn er gelukkig ook nog een aantal mensen aangesteld binnen delegaties van landen.

In een zaal van het Klimaforum hebben we ons eigen ‘oorlogshol’ gemaakt. Via e-mail en smsjes blijven we op de hoogte van wat er in de onderhandelingen gebeurt. We blijven teksten analyseren, persberichten schrijven en acties bedenken voor bij de ingang van de VN top en het Klimaforum.

Het Klimaforum is de tegentop waar vol enthousiastme activiteiten worden georganiseerd en ideeën worden bediscusseerd om het klimaatprobleem op te lossen. Het geeft veel energie om zoveel mensen naar één doel te zien werken. Ik wilde dat ze dat in de officiële VN klimaattop ook meer deden. Een akkoord lijkt nog ver weg, en transparantie is ver te zoeken.

Het wordt ons moeilijk gemaakt om onze rol van waarnemer bij de onderhandelingen te vervullen. Maar we blijven doorwerken om onze stem te laten horen! Onze actievoerders roepen vandaag: “Only climate justice can save the cop!

Anouk van Baalen is stagaire bij het team Klimaat & Energie van Milieudefensie.

Donderdag 17 december 9:40

De duivel zit vaak 'm vaak in de details. Beloftes of afspraken staan vaak mooier op papier dan ze werkelijkhied zijn. Mijn insteek bij deze onderhandelingen is om goed te kijken of de voorstellen die op het punt staan om in het klimaatverdrag te komen, ook daadwerkelijk de uitstoot verminderen.

In de laatste weken zijn verschillende analyses verschenen over zwakke punten in bepaalde onderdelen van de voorstellen voor een klimaatakkoord. Deze mazen in de voorstellen zijn onder meer luchtvaart en scheepvaart, tot nog toe helemaal buiten beschouwing gelaten in de doelen om de uitstoot omlaag te brengen.

De drie andere hebben te maken met bosbeheer, overschot aan emissierechten, en klimaatcompensatie. Na heel wat gepuzzel kreeg ik door wat deze losse 'mazen' gezamenlijk betekenen. De resultaten waren schokkend. Want de reducties die rijke landen op papier hebben beloofd, kunnen volledig teniet worden gedaan met al deze mazen.

In plaats van flinke reducties kan uitstoot in rijke landen in 2020 nog toenemen als deze mazen, of 'loopholes' niet worden gedicht.
Het idee kreeg een sneeuwbaleffect. Na het verschijnen van mijn analyse in ons krantje hebben tal van groepen dit opgepakt en vervolgens aan
onderhandelaars gebracht. Journalisten van de hele wereld hebben kritische vragen gesteld en het verhaal naar kranten gebracht. Het is een fijn gevoel dat ons werk er toe doet. Een belangrijk probleem is nu aangekaart. Nu de strijd om het opgelost te krijgen.

Jens Buurgaard Nielsen, inhoudelijk medewerker Klimaat & Energie bij Milieudefensie

Live verslag vanuit de VN klimaattop in Kopenhagen. Honderden mensen van non-gouvernmentele organisaties worden buiten de deur gehouden.

Woensdag 16 december, 11:30

Ik zit met collega's van Friends of the Earth, allemaal met toegangspas voor vandaag in de hal voor de VN klimaattop, maar we komen er niet in. Als waarnemer hebben organisaties zoals wij het recht om het proces te volgen. Dat verloopt verre van transparant, zoals eerder al bleek uit de tekst die Denemarken met andere rijke landen heeft voorbesproken.

"We zijn verbaasd en geschokt dat Friends of the Earth (FOE) groepen van over de hele wereld en andere NGO's de toegang is ontzegd deze morgen. Onze organisatie vertegenwoordigt miljoenen mensen over de hele wereld en brengen een kritische stem voor klimaatgerechtigheid in deze onderhandelingen," zegt Nnimmo Bassey, voorzitter van Friends of the Earth International, tijdens de perconferentie die ontstaat bij de ingang.

Inmiddels zitten we hier al vier uur. Er is een hek om ons heengezet, media mag niet meer met ons praten, en we mogen niet naar het toilet.

We zijn bang voor een slecht akkoord. Buiten is een heftige demonstratie begonnen, politie wordt feller, vertelt iemand naast me.

Zelf delegaties van landen komen er nu niet meer in.

Anouk van Baalen

Dinsdag 15 december 19:00

'He, he, ho, ho,we don’t want no GMOs!' Deze tekst scandeerde ik vandaag tijdens de grote demonstratie door de Milieudefensie megafoon in het kader van de Agriculture Day. (Young) Friends of the Earth had een aanzienlijk aandeel in deze actie, waar we als Nederlandse Jongeren Kopenhagen Coalitie actief aan deel hebben genomen.

In witte pakken  zijn we letterlijk aan de slag gegaan als greenwasher met de boodschap 'greenwashing is brainwashing'.  Samen met Friends of the Earth International hebben we opgeroepen'to change the food system, not the climate'.

Als actiecoördinator van de Jongeren Kopenhagen Coalitie is het een hele klus om alle verschillende jongerennetwerken in kaart te brengen, orde te scheppen in chaos van e-mails en sms-jes waar je er zo’n tien per minuut van binnenkrijgt. Toch lijkt er een soort van lijn in de acties te bestaan en wonder boven wonder heb ik vandaag op vijf verschillende meetings dezelfde informatie ontvangen over grote actie van morgen: 'Reclaim the Power'.

Met deze actie willen wereldwijde actiegroepen de onderhandelingen overnemen en een 'People's Assembly' organiseren. Dat wil zeggen: het conferentiecentrum gebruiken om over 'hun' agenda te praten. Dit is een agenda van onderop, een agenda voor een rechtvaardig klimaatbeleid en met daarop echte oplossingen in plaats van schijnoplossingen. Fossiele brandstoffen moeten in de grond blijven zitten, lokale gemeenschappen moeten weer de beschikking krijgen over hulpbronnen, de voedselproductie moet worden gelokaliseerd, overconsumptie gestopt en de rechten van inheemse volkeren gerespecteerd.

Wij sluiten ons als Jongeren Kopenhagen Coalitie aan bij Friends of the Earth International, en zullen onze naam niet aan deze actie verbinden. Niet uit ideologische redenen, maar omwille van de (on)veiligheid.

Houd  de kranten in de gaten, want het gonst in Kopenhagen, de gemoederen lopen op, de hele wereld kijkt toe, en er moet iets gebeuren!

Bekijk de beelden op

www.volgkopenhagenlive.nl en

www.flickr.com/photos/foei

Zoë van Mansfeld is coördinator van Jongeren Milieu Actief,  het jongerenteam van Milieudefensie. Zij is in Kopenhagen als actiecoördinator van de Jongeren Kopenhagen Coalitie.

Afrika in opstand

door Anouk

De spanning neemt toe, mensen staan uren in de rij om binnen te komen. De milieumininsters zijn al in Kopenhagen en veel beslissingen moeten nog vallen. Er wordt gespannen gewacht op nieuwe drafts van onderhandelingsteksten. Maar de vergaderzalen blijven leeg. Afrikaanse landen hebben de onderhandelingen over lange termijn acties stilgelegd, omdat de discussie over reductiedoelstellingen voor de tweede termijn van het Kyoto Protocol niet zijn vastgesteld of niet ambitieus genoeg zijn. Daarnaast bedrijft voorzitter Denemarken achterkamertjespolitiek met andere rijke landen.

In de gangen gaan geruchten over uitstel en er zijn nog geen nieuwe teksten. Dan staan eropeens honderden jongeren in de hal, in stilte, met serieuze en soms boze uitdrukkingen op hun gezicht. Ze houden uitgeprinte vlaggen van ontwikkelingslanden vast en teksten als: ‘We stand with Africa’ en ‘We stand with small island nations’.

Vanaf woensdag worden de onderhandelingen echt spannend. De staatshoofden zullen dan uiteindelijke knopen doorhakken over financiële maatregelen, en of er een wettelijk bindend of slechts een politiek akkoord uitkomt. Helaas kunnen we als vertegenwoordigers van de gewone mensen dan slechts van buitenaf via media en acties invloed uitoefenen, want er mag maar een beperkte delegatie NGO's het conferentiecentrum in.

Het blijft uiteindelijk een groot politiek spel, waarin de inhoudelijke en wetenschappelijke achtergrond slecht een kleine rol hebben. Maar ik blijf positief zolang grote groepen landen zich blijven verzetten tegen een ondoorzichtig, door westerse landen geleide top.

Let’s seal an ambitious and legally binding deal in Copenhagen!

Anouk van Baalen is stagaire bij het team Klimaat & Energie van Milieudefensie.

The Flood for Climate Justice

Door Job

Deze blog is van zaterdag 12 december, maar is om technische redenen niet eerder doorgekomen.

Het is 03:40 en mijn wekker gaat af. Vandaag is het de internationale klimaat actiedag en die moest voorbereid worden.
 
Vanochtend organiseerde Friends of the Earth International (FoEI) de “Flood for Climate Justice”. Met deze demonstratie wil FoEI duidelijk maken dat de wereld Climate Justice nodig heeft, zonder het gebruik van slechte oplossingen, als een emissie handelssysteem, die niet echt bijdragen aan het oplossen van de klimaatcrisis.
 
Op de demonstratie kregen de actievoerders bij aanvang een blauwe poncho. Samen werden we de Flood for Climate Justice. Een grote blauwe massa trok door de straten van Kopenhagen en overspoelde een aantal 'emissiehandelaren', die op de actie afgekomen waren om de carbon handel te promoten (Dit waren acteurs en ik was er een van)
 

Het afkopen van emissies is een moeilijk verhaal. Het komt erop neer dat overheden uit de ontwikkelde landen zich aan de beloofde reductie doelstellingen kunnen houden door binnen een marktmechanisme hun reducties af te kopen. Ze hoeven dus niet persé te hun eigen land te  investeren in duurzame oplossingen, want ze kunnen het afkopen. Zo lijkt het alsof de ontwikkelde landen hun reductiedoelstellingen halen en er veel goede projecten worden gerealiseerd. In werkelijkheid zijn de projecten vaak additioneel aan de bestaande ontwikkeling en wordt er wereldwijd per saldo niet minder CO2 uitgestoten. 

Later ging deze demonstratie over in de grote klimaatdemonstratie waar volgens de politie 100.000 mensen(!) aan meededen. De grootste Klimaartdemonstratie ooit!

Job van Assem werkt bij Jongeren Milieu Actief

De vibes spatten er vanaf in de Kopenhagen-express!

Door Willem

Wat een vibes hangen er in de lucht. Hier in de Kopenhagenexpress - wij rijden nu door het bevroren Deense landschap - en gisteren op Beat the Heat Now.

Tienduizend mensen die het liefste ter plekke een krachtig klimaatakkoord zouden schrijven. De wil om ten strijde te gaan tegen de opwarming van de aarde en de overtuiging dat we het kunnen als we maar willen. Honderduizend mensen op de been in Kopenhagen zelf tijdens de grote demonstratie. Het spatte er vanaf. In haar enthousiasme riep minister Cramer dat we in 2020 toch echt dertig tot veertig procent minder broeikasgassen moeten uitstooten. Veertig procent! Was dat een slip of the tongue of broedt onze minister op een kabinetscoup?
 
En toen de Kopenhagen express in. Een heerlijke chaos bij het instappen.
Minster Cramer door tientallen camera’s omgeven. Het fluitsignaal. De
emotie krijgt even de overhand. Ik houd de hartjessteen die ik van mijn
zoontje Thomas (3) heb gekregen even stevig vast. Daar gaan we. Iedereen loopt rechtstreeks naar de treinbar - heel klimaatminnend Nederland praat met elkaar bij. De grote vraag: komt er een goed akkoord in Kopenhagen?

Ik behoor tot de optimisten. Op het eind van de weken komen vrijwel alle
regeringsleiders - een unicum op een klimaattop. Die komen echt niet alleen om een kopje thee te drinken.

Willem Verhaak is woordvoerder Klimaat en Energie bij Milieudefensie

EU laat voortrekkersrol links liggen

Door Linda

Het was spannend, komt Europa met een verrassend voorstel naar Kopenhagen? In Brussel bespraken regeringsleiders vandaag de inzet van de Europese Unie voor de Klimaattop in Kopenhagen. Europa heeft de wereld helaas flink teleurgesteld.

Ze blijft bij haar oude bod van twintig procent reductie van broeikasgassen in 2020 en dertig procent als andere landen meedoen. Dit is een achterhaalde strategie. Europa wordt links en rechts ingehaald door Japan (25%), Schotland (42%), Noorwegen (40%).

Om drastische gevolgen van klimaatveranderingen  te voorkomen, laat de wetenschap zien dat minstens veertig procent reductie in rijke landen nodig is. En dat kan ook! Friends of the Earth Europe, ons Europese netwerk, heeft in samenwerking met het gerenomeerde Stockholm Environment institute, uitgewerkt  hoe dat te bereiken is in 2020 in het rapport 'The 40% Study – Mobilising Europe to achieve climate justice'

Inzet op energiebesparing, versneld overgaan naar duurzame energie, uitfasering van kolen in 2035. Europa hoeft zich niet te verstoppen achter schijnoplossingen, zoals koolstofopslag, kernenergie en biobrandstoffen. Alle reducties kunnen plaatsvinden in eigen land, zonder het afkopen via dubieuze projecten in ontwikkelingslanden.

Het is nog niet te laat. Ik ben erbij om druk uit te oefenen, rapporten te
verspreiden en actie te voeren. Europa pak je voortrekkersrol terug!

Linda IJmker is inhoudelijk medewerker Klimaat en Energie bij Milieudefensie.

Optimisme is ver te zoeken

Door Jens

Optimisten zijn ver te zoeken op de klimaattop. Maar het ziet er dan ook somber uit. De onderhandelingen zijn gisteren en vandaag gedeeltelijk stilgelegd omdat men er niet uitkomt.

Op een strategiebijeenkomst met de andere milieuorganisaties filosofeerden we over de mogelijke uitkomsten van Kopenhagen. Het duurde wel een kwartier voordat iemand de optie 'succes' noemde, naast 'collaps', 'uitstel', of 'schone schijn'. Maar dat is het minste probleem. Geen land hier komt met voorstellen die verder gaan dan hun eigen nationale belang, waardoor de ambitie zeer beperkt blijft.

Ik maak me grote zorgen over het oordeel van klimaatwetenschappers die stellen dat wij met de ambities die nu op tafel liggen, een gemiddelde opwarming van de aarde van bijna vier graden kunnen verwachten. Dat betekent voor het Noordpoolgebied een opwarming van meer dan twaalf graden, waardoor de ijskap op Groenland grotendeels zal wegsmelten. Op termijn stijgt hierdoor de zeespiegel met enkele meters!

Vroeger waren we boos op de Europese Unie omdat ze een risico van vijftig procent op opwarming van de aarde met minder dan twee graden aandurfden. Nu is deze twee graden niet eens meer aan de orde!

Ik reken mijzelf niet tot de optimisten. Ik verwacht niet dat het vanzelf goed komt.  Maar ik heb hoop. Want waar een wil is is een weg. En daar gaat het om: we hebben een keus voor een andere koers.

Al onderhandelend komen de wereldleiders er niet uit. Daarom moeten wij ze laten weten dat ze niet met lege handen thuis kunnen komen. Ook als je niet in Kopenhagen zit, zoals ik, kan je wat doen. Kom zaterdag allemaal naar het grote klimaatevenement 'Beat the Heat Now' in de Jaarbeurs in Utrecht.

Jens Nielsen is inhoudelijk medewerker Klimaat & Energie bij Milieudefensie.

Fossil of the Day Award:Canada en Kroatië

door Anouk

Ik ben de politieke spelletjes nu al zat. De Denen hebben
binnen een exclusieve groep landen (lees: rijke landen) alvast een akkoordje klaarliggen. Hier komt het Kyoto Protocol niet eens in voor en wordt van wettelijk bindende afspraken niet gerept.

Eerlijkheid is zowiezo ver te zoeken hier. De G77, waarin de meeste ontwikkelingslanden verenigde zijn, delen een behoorlijk krappe ruimte. De Europese Unie daarentegen heeft een heel paviljoen met plasmaschermen en relaxte stoelen. Iedere delegatie heeft zijn eigen
kantoorruimte moeten kopen, vandaar.

Maar dat is nog niet waar ik me het meeste over opwind. Het ziet ernaar
uit dat landen die op grote schaal oliepalmplantages aanleggen, hiervoor
straks financieel worden beloond. Deze landen krijgen geld vanuit REDD, het mechanisme bedoeld om ontbossing tegen te gaan). Goed, oliepalmen zijn bomen, maar dat voor het aanleggen van deze plantages kostbaar tropisch regenwoud is gekapt, telt ineens niet meer. Internationale verdragen over biodiversiteit en mensenrechten worden hierdoor volledig genegeerd. Bovendien moet REDD geen excuus worden voor rijke landen om maar door te blijven groeien en hun uitstoot in eigen land niet te verminderen.

Gefrustreerd loop ik rond en stuit op de uitreiking van de Fossil of the Day Award, de prijs voor landen die de klimaatonderhandelingen het meest dwarsbomen, georganiseerd door het Climate Action Network, waar Milieudefensie ook deel van uitmaakt.

Gelukkig was er vandaag ook een Ray of the Day Award (zonnestraaltje van de dag). Deze ging naar Tuvalu. Dit kleine eiland in de Stille Oceaan heeft voorgesteld te werken aan een wettelijk bindend akkoord voor het einde van de top.

Is er dan toch nog licht aan de horizon, hier in Kopenhagen?

Anouk van Baalen is stagaire Klimaat en Energie bij Milieudefensie.

Transparancy rocks

Door Job

Het is dag twee van de conferentie en eigenlijk heb ik nog alleen maar een klein gedeelte van de conferentie gezien. Ik zit, omringt door honderden mensen, achter mijn laptop. Ik schrijf persberichten, bereid acties voor, blog, twitter. En als de blaas het echt niet meer aankan, lobby ik met delegatieleden in de rij naar de WC. Een conferentie als deze is bizar: duizenden mensen die rondlopen, vergaderen en zich achter hun laptops verschuilen.

Even bizar zijn de onderhandelingen. Dit heeft te maken met het complexe systeem van de internationale politiek. Op dit moment is bijvoorbeeld de transparantie van de onderhandelingen een hot item. Veel milieu- en mensenrechtenorganisaties en delegatieleden zijn niet blij met de gesloten vergaderingen en achterkamertjespolitiek die zich op de conferentie afspeelt. Denemarken, de host van dit circus, speelt hierin een grote rol.

Je merkt dat de ontwikkelingslanden het niet meer accepteren dat de rijke landen hun eigen politiek een-tweetjes hebben. Ze voelen zich, als meest kwetsbare landen, ondermijnt door het `sterke` Westen, die zelf geen hoge ambities hebben en de kwetsbaarheid van deze landen niet serieus nemen doordat ze geen financiële toezeggingen willen doen om deze landen te helpen. In Barcelona pikten een aantal Afrikaanse landen het niet langer en deden uit protest een aantal dagen niet mee met de onderhandelingen. Er gaan geruchten dat dit weer kan gebeuren.

En zo kwakkelen de onderhandelingen voort en wordt er weinig vooruitgang geboekt. Dit zie je wel vaker in de eerste week, maar ik houd mijn hart vast.

Job van Assem is campaigner bij Jongeren Milieu Actief.

Je reinste discriminatie!

door Linda

Ik ben helemaal klaar voor de eerste dag van de onderhandelingen. Mijn ultrasterke rugtas zit propvol papieren, laptop, camera en eten. Op naar de plenaire zaal!

Ik laat netjes mijn NGO-badge zien om naar binnen te kunnen en wat blijkt: mijn tas mag niet mee! Van hogerhand is besloten dat NGO's geen tassen en losse laptops meer mogen meenemen naar binnen. Alleen een schriftje en pen is toegestaan. Dit in tegenstelling tot de delegatieleden die vanwege het gewicht van de onderhandelingsteksten hele rolkoffers naar binnen rijden.

Je reinste discriminatie! Of zijn ze soms bang voor acties in de zaal? Ik hoop dat dit snel wordt teruggedraaid, zodat ik weer leuke statements
de wereld in kan twitteren, mijn aantekeningen direct met anderen kan
delen zonder tijdsverlies in de rijen bij de gaderobe.

Om eerlijk te zijn, vind ik de eerste dag een beetje tegenvallen. Statements die de landen maken heb ik al eerder gehoord,
dezelfde tegenstellingen liggen nog even duidelijk op tafel. Ik had
gehoopt dat  de eerste dag van zo'n COP toch meer vuurwerk zou opleveren. Wie weet wat morgen brengt.

Linda IJmker is inhoudelijk medewerker Klimaat en Energie bij Milieudefensie.

Railway to Kopenhagen

Door Anouk

Mannen in pakken, cameraploegen en een vertraagde Climate express. Dit chaotische tafereel is het begin van twee veelbelovende weken. Linda en ik zoeken een plekje in één van de achterste wagons. Deze conferentie op wielen, brengt ons niet alleen veel interessante presentaties, maar brengt ons ook naar Kopenhagen.

In Kopenhagen zal de komende twee weken de veelbesproken Klimaattop (UNFCCC) plaatsvinden. Hierin wordt besloten hoe we klimaatverandering wereldwijd gaan aanpakken. Om met een tevreden terug te keren zal er een eerlijk en effectief akkoord moeten liggen.

Maar zover is het nog niet. Vandaag probeer ik zoveel mogelijk informatie op te slurpen tijdens onder andere een interessante lezing over  'Reducing Emission from Deforestation and Degradation' (REDD). Dit is het onderwerp waar ik me op wil focussen de komende twee weken. Het principe is simpel: een land wat normaal gezien bos zou kappen, wordt nu financieel gecompenseerd, waardoor het bos blijft staan en de koolstof vastgelegd blijft. Er zitten echter een hoop haken en ogen aan de uitvoering de eerlijkheid van dit principe. 

Nu is het vooral nog gezellig. Als Franny Armstrong en Lizzie Gillet, de maaksters van de Age of Stupid, hun anekdotes vertellen wordt er volop gelachen. De schokkende filmbeelden worden snel vergeten wanneer er gratis champagne wordt aangekondigd.  De laatste uurtjes voor aankomst in Kopenhagen wordt uitbundig gedanst op de swingende ritmes van de DJ in wagon zes. Het voelt een beetje dubbel om nu te feesten terwijl de toekomst van onze wereld mogelijk aan een zijden draadje hangt.

Anouk van Baalen is stagaire Klimaat en Energie bij Milieudefensie.

Nog dertig dagen aftellen voordat in Kopenhagen de klimaattop begint. Een moment waar al twee jaar naar toe gewerkt wordt.

Op het laatste vooroverleg in Barcelona, lieten de Afrikaanse landen duidelijk horen dat geïndustrialiseerde landen hogere reductiedoelen op tafel moeten leggen. Vicevoorzitter Leon Charles vroeg in de onderhandelingen over een volgende reductieperiode van het Kyoto protocol “Is dit echt het maximaal haalbare?”, nadat de kleine eilandstaten hadden berekend dat we, nu niet verder komen dan twaalf tot 19 procent reducties in 2020. Daarna bleef het angstvallig lang stil in de zaal.

De Europese commissie, minister Cramer, VN secretaris Yvo de Boer, de Deense premier, allemaal schroeven ze de ambities omlaag voor Kopenhagen. Nog voordat het is begonnen! Maar laten we ervoor waken om in een self-fullfilling prophecy terecht te komen. Wij vragen om politiek leidersschap om de ambities te verhogen. Wij vragen van de Europese Unie om koploper
te zijn in de wereld en Nederland binnen de Europa. Kopenhagen kan nog steeds en moet nog steeds slagen!

Er zijn positieve geluiden. Ontwikkelingslanden willen in Kopenhagen laten zien wat zíj gaan doen om de klimaatcrisis te voorkomen. Maar eerst willen ze, terecht, actie zien aan de kant van de geïndustrialiseerde landen. En dat is op z'n minst een wettelijke bindende overeenkomst met nieuwe reductiedoelstellingen na 2012.

Dus: Europese Unie, Nederland: neem hierin het voortouw! Dan houden we de andere landen zoals Japan, Canada en Australië binnen het klimaatverdrag en zijn de ontwikkelingslanden tot meer bereid. De Verenigde Staten hebben dan geen enkel excuus meer om niet volwaardig mee te doen.

Afrikaanse landen hebben met hun protest van maandag bereikt dat er meer gepraat gaat worden over de reductiedoelstellingen van de rijke landen. Zes van de tien onderhandelingssessies zullen worden besteed aan deze doelstellingen.

Niet eerder heeft Afrika zo duidelijk haar stem laten horen in de onderhandelingen, een continent dat nu al de effecten van klimaatverandering voelt. Net als de NGO's roepen ze de rijke landen op om in 2020 hun uitstoot met ten minste veertig procent te verminderen.

De jongerenafdeling van Friends of the Earth voerden ter ondersteuning van deze eis daarom vandaag actie als "moving targets" in het conferentiecentrum. Naast meer onderhandelingsessies, zal er concreet resultaat geboekt moeten worden om de Afrikaanse landen aan boord te
houden in de onderhandelingen.

Er verschijnen steeds meer berichten in de media dat er in Kopenhagen geen nieuw bindend klimaatverdrag gaat komen. De actie van de Afrikaanse landen wijst er nogmaals eens op hoe belangrijk het is om het wettelijk bindende klimaatverdrag wat we al hebben, het Kyoto protocol, voort te zetten.
Het is een misvatting om te denken dat dit klimaatverdrag afloopt in 2012. Wat afloopt is de eerste reductieperiode. Het Kyotoprotocol is echter zo opgezet dat het ook volgende reductieperiodes heeft. Haal je je doelen van de eerste periode niet, dan heeft dat gevolgen voor je reductiedoelstelling in de tweede periode.

De onderhandelaars willen in Kopenhagen een politiek besluit nemen en pas later aan een wettelijk bindende overeenkomst werken. "We hebben niet genoeg tijd" is het argument. Wat een onzin! Al twee jaar staat de deadline vast. Er is alleen onvoldoende politieke wil getoond om te doen wat moet gebeuren, tja en dan kom je in tijdsnood.

Als ik iets af moet hebben, hou ik me ideaal gezien aan de planning, maar als het moet werk ik harder door, desnoods tot diep in de nacht. Wij moeten onze politieke leiders oproepen hetzelfde te doen. Afzwakken van de ambities voor Kopenhagen is geen optie, uitstel evenmin. We hebben nog een maand.